Oya Baydar'ın Kedi Mektupları ve Sıcak Külleri Kaldı isimli romanlarını çok severek okumuştum. Bu ayın kitabı olarak İlknur Çöplüğün Generali'ni önerince de çok mutlu oldum sevdiğim bir yazarın romanını okuyacağım için. Lakin olmamış. Olmamış demek bile ne yazık ki çok hafif bir eleştiri kalıyor. Nasıl ki demini almamış çay içenin ağzında buruk bir tat bırakır, bu kitap da benim ağzımda öyle bir tad bıraktı.
Benden önce yazan arkadaşlar konuyu detaylı bir şekilde anlatmış, eleştirilerini de yapmışlar. Hepsine katılıyorum. Sadece, kafama takılan bir konu var; Oya Baydar hazır ortam da müsaitken gündeme uygun bir kitap yazayım da parsadan pay kapayım fikrinde olan bir yazar değildir diye düşünüyorum. O zaman, onun ölçeğindeki bir yazar için tek kelimeyle "kötü" olan bu kitabı niye yazmış olabilir?
Bu romanı ben yazmış olsam ve bir ilk roman olarak bastırmaya çalışsam hiçbir yayınevi basmazdı. Ama Oya Baydar olunca basılıyor demek ki. Ne tashih var, ne kurgudaki mantık hataları düzeltilmeye çalışılmış. Üzüldüm.
Kitapta en çok sevdiğim yer baştaki küçük küçük öykülerdi. En güldüğüm şey ise yazarımızın 60 sene sonrası için öngörebildiği fütüristik tasarımların "uçan araba" ve "çok işlevli cep telefonu" ndan öteye gidememesi oldu. Kendisiden bir Jules Verne performansı beklememekle birlikte biraz daha yaratıcı olabilirdi diye düşünüyorum. "Bellek çubuğu"nu biliyor ve kullanıyor olmak teknolojiye yakın olmak anlamına gelmiyor. Bu arada madem uçan araba var araziye çıkarken neden hala 4x4 cip kullandıkları da ayrı bir gülmece konusu oldu benim için.
Kitabın ana teması "farkındalık" ancak o kadar kafamıza vurarak ve o kadar didaktik bir dille yazılmış ki bir yerden sonra içgüdüsel olarak yazarın vermeye çalıştığı mesaja karşı tepki veriyorsun.
Oya Baydar'ı hiç okumamış olanlara tavsiyem kesinlikle başka kitaplarla başlasınlar.
Son söz..beğenmedim tekrar okumam.
0 yorum:
Yorum Gönder